Zondagochtendsalon 06-12-2009
23 december 2009
Een echte verrassing dit keer.
Zomaar als verlaat Sinterklaascadeau kwam Mirjam Mare een prachtig verhaal vertellen.
Mirjam is een van de topvertellers in het Nederlands taalgebied en ze heeft een keur aan verhalen waar ze telkens helemaal inkruipt.
Vandaag had ze een eigen pianist meegebracht die de presentatie van Mirjam op muzikale en passende wijze onderstreepte. Het verhaal van vanochtend droeg de titel “het meisje en de poppen”. We werden meegevoerd naar de kermis van Montparnasse in Parijs, waar de heldin van ons verhaal zojuist door haar baas werd ontslagen omdat de niet kon zingen en ook geen andere vrouwelijke charmes in de weegschaal kon leggen.
Moedeloos liep ze door een druilerig Parijs, toen ze onverwacht werd aangesproken door een pop van de poppenkast die ook op de kermis stond. Het meisje sluit vriendschap met de poppen en de poppen sluiten vriendschap met haar. En telkens toverde Mirjam de personages levensecht voor onze ogen en oren. Het meisje trekt door haar gesprekken met de poppen steeds meer toeschouwers en dat betekent dat ze samen met de poppenkast en de baas ervan door heel Frankrijk trekt; overal spelen ze voor volle zalen. De baas van de poppenkast, ene Michel, blijkt een onbehouwen personage dat het meisje vernedert zoveel hij maar kan. “Hij kon het niet uitstaan dat hij geen grip op haar kon krijgen” vertelde Mirjam.
Na een tijdje strijkt het gezelschap neer aan de Côte d’Azur waar het een engagement krijgt in een fameus theater. Ook daar is het succes weer overweldigend. Maar….. het meisje leert er ook, in de persoon van een acrobaat haar eerste liefde kennen en ze gaat met hem trouwen. In de slotscène laat Mirjam de verscheurdheid zien van het meisje, maar meer nog van de poppen en ineens wordt het voor het meisje duidelijk wie de poppen bedient en wie dus in levende lijve zo treurt om haar vertrek. Ze loopt naar de achterkant van de poppenkast en treft daar een heel ander Michel aan. Kortom….“Eind goed, al goed” .
Voor Mirjam en haar pianist restte er een dubbel en dwars verdiend applaus van een dankbare zaal.
Nog een kop koffie of een glas en daarna snel weer naar huis om verder met de Sinterklaascadeaus te spelen.